بای بای خیلی سخت بود اما آخرش به این نتیجه رسیدم که ...
خداحافظ
|+|
مجید صالحی در یکشنبه هفتم مرداد 1386 و ساعت 1:47
ساز ها را باید از نو کوک کرد
|
بای بای زائر چشمات
تیغ نگاه آدما گردنمو نمی بره وقتی نگام نمی کنی خیلی بهم بر می خوره چشم نداری ببینیم انگاری دشمنت شدم فکر میکنم زیادی ام وبال گردنت شدم ساده به من می گی برو انگاری دست خودمه با همه صاف و ساده ای منم یکی مثل همه زائر چشمات شدم و گفتی عبادتم نکن امون بده ببوسمت . گفتی بد عادتم نکن طعنه نزن به بغض من گریه نکردم گلکم گفتی بهم هیچی نگو . هیچی نگم می ترکم زمین گرمم شده غم هوای پاکم شده غم بدون عطر بدنت خواب و خوراکم شده عم |+|
مجید صالحی در پنجشنبه هفدهم اسفند 1385 و ساعت 17:8 امام غریب
دلم رو پس نده بزار بمونه جاش خوبه خوبه وقتی زیر پاته چشم تموم دنیا رو گرفتی با کفترایی که رو شونه هاته اشکامو پاک نکن بزار بریزه وقتی که حال و روز من خرابه بزار بشینم سر راه خونت حالا که عطر تن تو گلابه دلم به این خیال دیدن تو همیشه راضی بود ولی اومدم از دل من تا غربت نگاهت راه درازی بود ولی اومدم ببخش اگه بیشتر از این ندارم اگه نمی تونم به پات بسوزم اما فقط اراده کن می بینی می شینم و دل به حرم می دوزم خونه ی کاهگلی قلب سردم بدون تو همیشه بی فروغه منم می خام ضریحتو ببوسم بد موقع اومدم ، سرت شلوغه فقط یه تیکه نون به ماها بدی یا دونه واسه کفترات بپاشی تا به همیشه عاشقت می مونه آهویی که ضامن اون تو باشی از پای سفره ی خدا پا شدی تو هشتمین نون تنور رو خوردی سرای سر شکسته ها رو بستی دلای دل برده ها رو تو بردی تو آسمون سرد این زندگی بدون لطف تو نمی درخشم گناه من زیاده اما آقا بزرگی کن به خوبیات ببخشم
|+|
مجید صالحی در چهارشنبه هشتم آذر 1385 و ساعت 15:57 یه نامه تکراری 
آرام دفترم راباز کردم . خودکارم را از میان آن برداشتم وبدون توجه به دو و بر خود مشغول نوشتن شدم اما بعد از مدتی تمام آنچه را که نوشته بودم را خط زدم و دوباره به فکر فرو رفتم تا از چه بنویس تا به مزاق عده ای خوش بیاید. حتی دریغ از یک کلمه .
آرام آرام سرم را روی دفتر گذاشتم . چشم هایم می سوخت به گونه ای که دیگر یارای نوشتن نداشت . از سر شب چیزی مرا به سمت خود می خواند اما آن چیز خواب نبود گرچه خستگی تمام مرا در بر گرفته بود . چشمانم را بستم و سرم را از روی کاغذ بلند کردم . قلم را در دستانم احساس می کردم که التماس نوشتن داشت . پس من هم نوشتم از چیزی که تنها وتنها باب میل خودم بود و با ذوق هیچکسی سازگار نبود .
خونه ی ما یه گوشه بود خرابه بود و بی نیاز کسی سراقش نیومد تا وقتی که بارون نشست رو پشت بوم سقف خونه خراب شدو ما همه مردیم و همه تموم شدیم
هنوز صداي خسته مو به لحظه هات هديه مي دم براي تسكين غمم به بي كسيت تكيه مي دم دووم بيار دووم بيار اين شب آ خر غمه زخماي لب بسته ي شب يه عمره با ما محرمه سکوت شب نعش منه ترانه هام رد وطن این نت خاکستر و با سلیقه ی خودت بزن نگو منم باید برم اینجا سکوت رفتنه اول این خیابونا آخر جاده منه بالا تر از سياهي چشماي تو كه رنگي نيست بزار بگن دلش پره دل كه واسه قشنگي نيست دلم از آسمون پره هر چي دلش مي خواس نوشت نزار به پاي سادگيم بزار به پاي سرنوشت
|+|
مجید صالحی در سه شنبه بیست و یکم شهریور 1385 و ساعت 0:48 چیزایی که نداری 
بین می تونی چشماتو ببندی تو فکر یه روز بهاری باشی ببین میتونی واسه گریه کردن فکر چیزایی که نداری باشی
ببینی خورشید رو تنت کشیده خط و نشون برای یادگاری وقتی واسه یه لحظه غم نداری لج همه دنیا رو در میاری
دووم می آری وقتی که می بینی بار تموم دنیا رو شونته از اینجا تا هر طرفی بچرخی به هر کجایی برسی خونته
تا می تونی فکر خودت باش عزیز این روزا هیچ کسی به فکر ما نیست از دل تنگ تو خبر ندارم اما می دونم جای من اینجا نیست
می رم ولی نزار کسی بفهمه نزار کسی بفهمه که جا زدم ساده تر از اینکه تصور کنی دل بزرگم و به دریا زدم
اما دقیقه ها همه گم شدن روز و شبایی که همه هدر شد شکستن و سوختن و دل بریدن تمومشون سهم قضا قدر شد
|+|
مجید صالحی در پنجشنبه دوم شهریور 1385 و ساعت 2:54 سنگسار گفت : بگذار در این لحظه ی آخر ببوسمت گفتم : وقت تنگ است و من پای در فرار گفت : شاید دیگر نبینمت . اینگونه که این ها در را می کوبند معلوم است که چه بلایی به سرم خواهد آمد. آرام آرام نگاهش کردم و گرمی بوسه اش را تجربه کردم آزادی
|+|
مجید صالحی در شنبه بیست و یکم مرداد 1385 و ساعت 15:42 لبنان دل تو دلم نیست
تقدیم به کسی که نمی دانم کیست ...
وقتي كه تا هميشه مهربوني وقتي ستاره بون آسموني وقتي مي خواي كنار من بموني دل تو دلم نيست ، خودتم مي دوني وقتي مي گم برو مي خواي بموني وقتي مي گم بمون فقط مي خوني تموم نامه ها مو مي سوزوني دل تو دلم نيست خودتم مي دوني دل تو دلم نيست وقتي كه مي بينم چشم تو چش يه عشق تازه هستي دل تو دلم نيست وقتي كه مي فهمم ساده تر از اينا منو شكستي هيچكي واسه من مثه تو نمي شه نگاه تو نگاه بي اجازه س هيچكي واسه تو مثل من نمي شه اين دفعه نوبت يه عشق تازه س |+|
مجید صالحی در سه شنبه سوم مرداد 1385 و ساعت 0:43 آزادی ....... پر از گريه ، پر از دردم
سكوت سرد رگبارم
توي دستاي كوچيكم
يه بمب هسته اي دارم
هنوزم خيس بارونم يه بغض تو گلو مونده نمي تونم رها باشم زمونه دستمو خونده تنم خوابه ، سرم زخمي ترانه شعر آزادي اگر تو جاي من بودي به دشمن تن نمي دادي بزار پائيز بي برگي منو بشكونه و رد شه بزار نبض حضور من دوباره بوق ممتد شه چرا از جنگ و خونريزي ديگه آواز نمي خوني مسلسل قبله ي دنياس گلوله مهر پيشوني هنوز عطر تن مادر نسيم تند باروته هنوز پيراهن مشكي نشسته فكر تابوته گلوله دشمن فرضي مسلسل منطق جنگه بكش تا زنده باشي چون خدا هم عاشق جنگه هنوزم حسرت ديدن تو چشماي تر باباس عزيزش تو كدوم گورا ي دسته جمعي دنياس |+|
مجید صالحی در سه شنبه سوم مرداد 1385 و ساعت 0:37 عشق ببين ميتوني ؟؟؟
ببين مي توني چشمات و ببندي تو فكر يه روز بهاري باشي ببين مي توني واسه گريه كردن فكر چيزايي كه نداري باشي ببيني خورشيد رو تنت كشيده خط و نشون براي يادگاري وقتي دل ستاره ها مي گيره رو شونه هاي آسمون بباري دووم مي آري وقتي كه مي بيني بار تموم دنيا رو شونته از اينجا تا هر طرفي بچرخي به هر كجايي برسي خونته تا مي توني فكر خودت عزيز اين روزا هيچ كسي به فكر ما نيست از دل تنگ تو خبر ندارم اما مي دونم جاي من اينجا نيست مي رم ولي نزار كسي بفهمه نزار كسي بفهمه كه جا زدم ساده تر از اينكه تصور كني دل بزرگم و به دريا زدم اما دقيقه ها همه گم شدن روز و شبايي كه همه هدر شد شكستن و سوختن و دل بريدن تمومشون سهم قضا قدر شد |+|
مجید صالحی در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت 0:40 نامه هايي كه براي تو پاره كردم _ 1
مي خنديد زير ضربه هاي فرزندش مي ماند پشت حرفهايي كه پشت سرش زده بودند عاشقانه استوار بود با اينكه فرزندش نگاهي افقي بر بدن عمودي اش داشت آخرين نصيحت هاي پدرانه را هم به او كرد و پدر آرام آرام تمام وجودش را سردي فرا گرفت فرو ريخت و قامتش شكسته درختي شد بدون تنه تبر فرزندي لايق براي جنگل پير ! |+|
مجید صالحی در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت 0:38 از همون روزي كه ...
ازهمون روزي كه رفتي خونه سرد و ساكته خونه سرد و ساكته با يه غم هميشگي زندگي مي گذره با تموم شاديهاش ولي واي از اون دقيقه اي كه بد بياره زندگي همه دلتنگي دنيا توي سينت مي شينه همه غصه هاي دنيا تو دلت جا مي گيره مي شي قد يه قفس خونه به دوش آسمون تازه سر شكستگي روي تنت پا مي گيره حالا هر شب واسه تو يه شعر تازه تر مي گم حالا خواب از تو چشام يه عمره كه فراريه تو سرم هواي پر كشيدنه فقط همين تو دلم يه عالمه لحظه بي قراريه با خودت گفتي بري تموم مي شه در به دريت با خودت گفتي زمستون ديگه كاريت نداره از همون روزي كه رفتي خش خش نديدنت هر بلايي كه مي خواد داره سر من مياره |+|
مجید صالحی در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت 0:36 وقت زمین خوردن بزار بارون رو تنم گریه کنه منو با چتر خودت یکی ندون من همین روزا به دریا می رسم با همین رود خونه های نیمه جون بزار بارون رو تنم گریه کنه من و تو به درد هم نمی خوریم غیر لحظه های تلخ و انتظار لحظه ی دیگه ای رو نمی شمریم اگه جنگل داره می سوزه هنوز اگه بارون هنوزم رو تنمه چتر تو بر دار و از اینجا برو این روزا وقت زمین خوردنمه |+|
مجید صالحی در یکشنبه یازدهم تیر 1385 و ساعت 15:22 به امام جمعه جهان ( مهدی موعود) دیگه دلتنگی بسه غروب بسه جمعه بسه نمی خوای حرفای سادمم به گوشت برسه واسه عاشق بودن و نبودنم دلیل می خوای عمریه دیوونتم بهتر از این دخیل می خوای دوباره جمعه بیاد بره نیای که چی بشه دل دیوونه من می خوای اسیر کی بشه یادته گفتی غروب بشه می آی سر قرار دوباره نیومدی ما رو گذاشتی سر کار همه ی بهونه ها بهونه ی ندیدنه دلامون هوایی دلیلمون پریدنه آدما اسمتو پشت قلکا جا می زارن چه جوری بهت بگم رو اسمتو پا می زارن از تو یه خاطره مونده یه بغل گرد و غبار چند تا گل کاغذی موند از اون همه بهار بهار دیگه خورشید به زمین و آسمون رو نمی ده دیگه هیچ گلی به عشق باغبون بو نمی ده آسمون یه جایی اون بالا به بن بس می رسه لونه ی کبوترا به چند تا کرکس می رسه به خدا هوای کوچه های شهرمون پسه به خدا این همه سختی واسه اومدن بسه خورشید دلامونو میون ابرا جا نزار دوباره منتظرم جمعه غروب سر قرار |+|
مجید صالحی در شنبه سوم تیر 1385 و ساعت 17:48 |
درباره وبلاگ
 مجید صالحی
سخنی کز دل برآید .... اصلا برام مهم نیست که چند نفر در روز وبلاگ منو می بینند برای من این مهمه که اون چند نفری هم که می بینند . درست ببینند و بفهمند . آمار وبلاگ
افراد آنلاين: تعداد بازديدها:
طراح قالب
|
